International Children’s Games Alkmaar

Dagboek International Children’s Games

(door Vincent Pirovano)

IMG-20150629-WA0018

De afgelopen dagen waren te mooi om er niet een verhaal over te schrijven. Vijf dagen lang optrekken met 83 sporters en een stuk of 18 coaches van Team Alkmaar tussen de ongeveer 1.500 andere deelnemers uit de hele wereld was een bijzondere ervaring. Daarom beperk ik me niet tot een paar wedstrijdverslagen, maar doe een soort van dagboek.

Woensdag 24 juni

We verzamelen ons vanaf half twee bij De Meent om kleding uit te delen en te wachten op de bus naar het atletendorp. Een grote groep Nederlandse sporters en begeleiders, die elkaar voor het grootste deel nog niet kennen. De doelstelling is om met elkaar als één team op te trekken, maar hoe precies dat moet nog gaan blijken. Als iedereen zijn rood/oranje kleding aan heeft is het al iets meer duidelijk dat we bij elkaar horen. De coaches hebben een groepsapp waarin continu nieuwe afspraken worden gepost. We worden door twee bussen opgehaald en naar de Hoornse Vaart gebracht. Op het terrein daar achter staan vijf hele grote tenten. Vier slaaptenten (met 300 personen per tent) en een eettent. We maken een kamerindeling waarbij we de sporters van de verschillende sporten per tweetal verdelen over de zespersoons slaapvertrekken. Op die manier wordt iedereen gedwongen meer kennis met elkaar te maken. Na het gezamenlijke eten verzamelen we de groep om een teambespreking te houden. Hoe gedragen we ons? Wat is topsport? Wat is belangrijk om tot een goede prestatie te komen?

Daarna ontstaat onze eerste echte uitdaging. Wij zorgen dat Team Alkmaar om 22 uur in bed ligt en dat lukt. Maar er ontstaat een redelijke chaos daarna. Ten eerste omdat er buitenlandse sporters zijn die geen bed hebben of het niet kunnen vinden en menen dat ze op de kamers moeten liggen waar onze atleten al in bed liggen, ten tweede omdat de hel losbreekt als de 300 overenthousiaste jongeren in onze jongenstent wel in hun kamers zijn maar niet willen slapen. De ene vrijwilliger die toezicht moet houden kan er niks mee en wij lossen het op door met alle trainers langs de kamers te gaan om de jongens tot rust te manen. Gelukkig zijn we met veel en slagen we er aardig in. De kamerindeling staat nog altijd ter discussie en er gaan geruchten dat iedereen naast zijn bed moet gaan staan om te kijken wie waar ligt. 1.500 man, kun je het je voorstellen? We besluiten op een gegeven moment maar gewoon even weg te gaan met de trainers om  de dag af te sluiten met een drankje. Gelukkig hadden we eerder op de avond nog even geregeld dat de kantine van het zwembad langer open bleef voor dit doel. Als we rond twaalf uur terugkomen is het stil in de tenten en duiken we ook ons bed in.

Donderdag 25 juni

We staan vroeg op voor een technical meeting met alle coaches en daarna apart met de verschillende sportdisciplines. Bij beachvolleybal ontstaat een korte discussie over welke regels worden toegepast. We hadden al gezegd FIVB regels, maar met name USA probeert hun eigen aangepaste regels op te dringen. Het blijken later ontzettend aardige lui te zijn, maar als het over regels gaat, dan zijn de Amerikanen erg fel. Daarna gaan we naar de Mare waar het beachvolleybalstadion is gebouwd. Het ziet er goed uit. De komende uren zijn bedoeld om te trainen. De verschillende delegaties willen graag ieder afzonderlijk trainen, dus we maken een indeling. Daarbij laten wij de anderen voor gaan, zodat we rustig kunnen kijken of ze een beetje goed zijn. Intussen spreek ik met de toernooileider van alles door wat nodig is voor het toernooi. In tegenstelling tot de andere sporten is beachvolleybal namelijk niet georganiseerd door een vereniging. Tot een week van tevoren was er vooral een stagiaire mee bezig, maar die trok het niet meer. Gelukkig sprong Eric Otten in, een slimme man met een passie voor organiseren. Hij had geen verstand van beachvolleybal, maar leerde snel. Uiteindelijk was hij drie dagen lang aan het bellen en regelen om alles net op tijd rond te krijgen. En met succes, want aan niets was voor de deelnemers te merken dat er zoveel improvisatie was toegepast.

Toen wij aan de beurt waren om te trainen deden we een korte en explosieve sessie, waarna we de teams uit Los Angelos vroegen om een wedstrijd te spelen tegen onze teams. Dit waren op het oog de sterkste deelnemers, dus goed om tegen te oefenen. Het werden leuke potjes. Toen we klaar waren was de bus die ons terug moest brengen er niet en moesten we heel lang wachten. Op zich irritant, maar het gaf de Nederlandse en Amerikaanse beachers de kans om elkaar beter te leren kennen en vrienden te worden.

Toen we eindelijk terug waren was het wachten op de openingsceremonie. Het busvervoer was nog niet zo soepel geregeld, waardoor het lang duurde voordat iedereen naar het Sportpaleis was gebracht. Wij gingen als laatsten. De openingsceremonie bestond vooral uit het ‘oplopen’ van alle delegaties (binnenlopen in het Sportpaleis). Ook hier mochten wij als thuisteam als laatsten. Dat was dus weer anderhalf uur later. Wel volgde er even een ontlading toen we al schreeuwend en dansend binnenkwamen. Na nog wat zang en dans gingen we chaotisch naar buiten om op de bussen te wachten. We spraken af dat iedere sport voor zich in een bus zou proberen te komen. Na zolang wachten en met nog meer wachten in het vooruitzicht dacht ik dat het wel een goed idee was om iets te drinken te halen bij de McDonald’s ernaast. Toen we echter een deel van de Alkmaarse groep weer tegenkwamen schoten er enkele mensen enorm in de stress. Ze vonden het niet kunnen dat wij dit wel hadden gedaan en anderen dat wellicht niet konden, het was bovendien in strijd met topsport. Na een korte discussie en excuus van mijn kant was het weer goed. Niet iedereen was het overigens eens, want volleybalcoach Christophe was juist ook onderweg naar de Mac want hij vond dat zijn meiden na zo lang wachten ook wel wat verdienden. Later praatten we er nog even over en was iedereen weer eensgezind. Toen we terug waren ging het tot rust komen van de slaaptenten sneller, mede ook doordat nu vijf echte bewakers waren ingezet door de organisatie. Die leerde snel deze dagen.

Vrijdag 27 juni

Gameday! Eindelijk mochten we van start. De wedstrijden zouden al om 8 uur starten, dus we moesten weer vroeg op. De poule indeling bleek vrij gunstig, de sterkste teams zaten niet bij ons. Zowel de jongens als de meiden wonnen al hun wedstrijden dan ook gemakkelijk. Als coach was het wel eens leuk om maar twee teams mee te hebben (in plaats van vele zoals tijdens de meeste toernooien), waardoor er tijd was voor een voor- en nabespreking. Aan het eind van de dag waren de halve finales dan ook bereikt. Tussendoor werden we nog gefilmd door RTV NH en werden Rianne en Quinty geïnterviewd: Interview.

Tussendoor kwamen op de coachapp de uitslagen van andere sporten binnen. Het liep gesmeerd voor Team Alkmaar, zo wonnen op de eerste dag bijvoorbeeld de judoka’s vier medailles. Toen we terug waren besloten we spontaan tot een huldiging van de Alkmaarse medaillewinnaars. Iemand vond een platte kar, waarop ze mochten plaatsnemen om toegejuicht te worden door de rest van de groep.

Daarna was er een rustige avond. Het is dan opletten of de jonge sporters het ook zo opvatten. Die hebben dan na het eten net weer wat energie en voor je het weet lopen ze weer druk te doen. Ook is er tijd om met de andere coaches te praten. Dat is leuk, want zo vaak kom je niet zoveel bevlogen collega’s uit andere disciplines tegen. Ik leer dat bij het zwemmen lactaat wordt gemeten om trainingsprogramma’s op te baseren en dat je je bij golf moet voorstellen dat je (als je het in volleybaltermen uitdrukt) een bal op een handdoek moet serveren en dat je dat dan elke zes minuten één keer mag proberen.

Zaterdag 28 juni

We starten vandaag iets later, omdat we al in de halve finales zitten, dus hebben we een uurtje de tijd om nog even wat andere sporten te zien. Eerst de warming up van het turnen, die ronduit indrukwekkend is. Daarna nog kort wat zwemmen kijken. Dit is vooral erg warm (in het zwembad). ’s Avonds hoor ik van onze zwemmers dat zij het voordeel hadden dat ze in een gekoelde technische ruimte konden zitten, waar ze het wachten veraangenamen door films te kijken. Dat is pas thuisvoordeel!

De meiden spelen als eerste hun halve finale. Op vrijdag hebben we de Thaise tegenstanders zien spelen en die waren degelijk. So much voor onze analyse (ze spelen vaak in tweeën), die bleek in de halve finale niet van toepassing. We bespreken van tevoren dat als het in het begin moeizaam gaat, ze vooral geduld moeten hebben. Dit blijkt waardevol, want door de spanning begint het stroef. De score gaat wel gelijk op en aan het eind verliezen Quinty en Rianne nipt. Maar dan gaan ze los. Aan de goede kant (er was wat wind) serveren ze direct tot 7-0. Dit blijkt genoeg voor de tweede set en ook de beslissende derde set wordt gewonnen. De jongens moeten tegen USA, dat verrassend verloor van Bangkok in de poule. De Amerikaanse jongens zijn in tegenstelling tot Tom en Dyon erg groot en we zijn dus underdog. We bespreken dat ze vol risico gaan beginnen, alles of niets is de enige kans op winst. Het levert niet het gewenste resultaat op en het gaat hard met de score. Dan gaat het mis onderling. Beide jongens zijn niet zo lang maar hebben een groot ego. Daarin past verliezen niet zo goed, dus worden ze boos op elkaar. Het is vervelend om te zien. Direct na afloop dus voor mij werk aan de winkel. Ik wordt even boos op ze als ze beiden zeggen dat het aan de ander lag. Ik vertel ze dat ze zichzelf niet meer zielig moeten vinden als ze een kans willen maken op brons en dat ze toch echt samen moeten werken in de kleine finale. Het is dan alweer tijd voor de finale van de meiden. In de oefenwedstrijd wonnen ze van USA en we denken ook een goede tactiek te hebben. De ene Amerikaanse speelster is echter zo overtuigend dat de druk continu bij ons ligt. Rianne begint dan steeds beter te spelen, waardoor het meer gelijk op gaat. Helaas slaat bij Quinty in de tweede set de vermoeidheid toe en gaat alles net niet nauwkeurig genoeg. Zo blijven we steken op zilver. Kort na de wedstrijd is dit een beetje een domper, vooral omdat het spel in de finale niet zo goed is als ze kunnen. Maar aan de andere kant is er alle respect voor dit goede Amerikaanse duo. Die wonen praktisch op de stranden waar in de vorige eeuw het beachvolleybal is ontstaan en groot geworden. Dan de jongens, die tegen twee lange maar technisch mindere Slovenen moeten. Het gaat lang gelijk op omdat Tom en Dyon hun draai samen weer moeten vinden. Bij de eerste time out staan ze nog beiden aan een andere kant van het veld. Daarna pakken ze het weer op en gaan steeds beter spelen. Blokjes worden gepakt, spongsetups zijn te zien (dit is echt het enige team dat ik ooit regelmatig sprongsetups in beachvolleybal heb zien geven) en langzaam trekken ze de wedstrijd naar zich toe. In de tweede set is het echt overtuigend en dus behalen ze ook een mooie medaille.

’s Avonds gaan we met z’n allen de stad in om aan de langste kaastafel ter wereld te zitten. Die loopt door de halve Alkmaarse binnenstad. Door het mooie weer erbij is dit erg gezellig. Daarna is er wel algemene instemming voor een ijsje bij de Mac, dus daar maken ook wij natuurlijk gebruik van. Als we terug komen moet iedereen weer op tijd zijn bed in, wat iets lastiger is voor degenen die al klaar zijn, maar uiteindelijk lukt het. De coaches drinken daarna iets langer dan de andere avonden een drankje in de zwembadkantine. Er is opluchting dat we er bijna zijn en dat we zo succesvol zijn. We hebben veel lol met z’n allen.

Zondag 29 juni

Wij zijn dan wel klaar met spelen, dat geldt niet voor een aantal andere sporten. Dus is het erg leuk om daar te gaan kijken. We beginnen bij het jongens voetbal, halve finale Alkmaar tegen een Schots team. Het is een interessante zes tegen zes variant op een iets kleiner veld. Alkmaar komt snel 1-0 achter te staan, maar krijgt ook kansen. In de tweede helft raakt de keeper geblesseerd. Omdat hij wellicht nekletsel heeft moet hij plat blijven liggen. De wedstrijd wordt gestaakt totdat er een arts op een motor bij is. Die onderzoekt hem en daarna moet hij nog naar het ziekenhuis. Als de wedstrijd wordt hervat verliezen de jongens helaas met 3-1. Wij zijn dan onderweg naar sporthal Oosterhout om de volleybalfinales te kijken. Zowel de jongens en de meiden van Alkmaar hebben die gehaald. Alvoco heeft een prachtig center court gemaakt en er zijn speaker, dj, ballenkinderen en wat al niet aanwezig om het tot echte topwedstrijden te maken. De jongens beginnen tegen UFA uit Rusland. Dit team bestaat uit acht beren van jongens. We vroegen eerder aan de coach of hij niet enkele mindere spelers had kunnen meenemen om het wat meer gelijkwaardig te maken, waarop hij antwoordde dat dit zijn B-selectie was. De besten waren inderdaad thuis gebleven. Bij heb vergeleken waren de Alkmaarse spelers nog jochies en er werd dan ook niet echt gedacht dat er een kans was. De eerste set ging hard verloren, maar in de tweede set maakten de Alkmaarders er een echte strijd van. Het was niet genoeg, maar met zilver waren ze erg blij.

De meiden mochten het afsluiten. Zij waren een hecht team geworden, met als kracht het spelen op emotie. De eerste set waren ze de beteren. Een erg interessante tactiek waren de hoge ballen op het midden. De lange Jill en Heidi draaiden die steeds goed weg en scoorden ondanks een aanwezig twee- of drieblok. In de tweede set wisselde Christophe gewaagd en dit pakte niet goed uit. Er was een achterstand en deze duurde heel lang door. Na een wissel terug en nog een wissel leek het bij 24-21 tegen gedaan. Maar ze knokten zich terug tot 24-24 en er ontstond een bloedstollende ontknoping. Setpoints voor en tegen werden weggewerkt. Bij 28 gelijk mocht Yaelle gaan serveren en ik voorspelde dat Alkmaar het af zou maken, omdat zij eerder steeds series maakte. Het bleek te kloppen. Ze maakte geen directe punten maar de tegenstander kwam niet tot scoren en Sophie maakte het aan de buitenkant wel twee keer af. De ontlading die volgde was groot. Meerdere meiden aan het huilen van blijdschap was echt super mooi om te zien. Zo gaaf hoe dit team in zo’n korte tijd (7 weken voorbereiding) zover is gekomen en ook zo goed in het toernooi is gegroeid.

We gaan dan terug voor het eten en de sluitingsceremonie. Die middag hebben ook de voetbalsters (goud) en de tennissers (brons) een prijs te pakken. Al met al hebben we als Team Alkmaar op alle onderdelen een of meer medailles. Alleen in het golf niet, maar daar hadden ze concurrenten die iedere dag zes uur trainen. Dat is in Nederland nog een brug te ver. Het is knap dat we als Alkmaar zo breed scoren, want als thuisstad doen we aan alle onderdelen mee en niet alleen aan die dingen waar we denken het beste in te zijn. Het zal deels het thuisvoordeel zijn geweest, maar voor een groot deel waarschijnlijk ook de fantastische positieve sfeer die we gezamenlijk hebben neergezet. In alle moderne geluiden over positief coachen is dit evenement voor mij wel weer het bewijs geworden dat dat werkt. De trainers hebben elkaar daarin zeker verder gestimuleerd, wat super was om mee te maken.

We huldigen nog onze laatste winnaars en eten voor de laatste keer samen. Het is goed te merken dat het bijna klaar is. Iedereen is moe. Wij als coaches zijn het continu opletten op alle kids een beetje zat en zij zijn ons ook zat, want ze luisteren niet zo goed meer. We gaan weer naar het Sportpaleis voor de sluitingsceremonie. Tijdens de diverse toespraakjes is iedereen vooral bezig met het ruilen van kleding met andere steden. Ik wil mijn Team Alkmaar kleding eigenlijk houden, maar geef uiteindelijk ook toe en ruil m’n polo voor een Grieks shirt. Rogier is uiteindelijk kampioen met zes verschillende shirts uit evenzoveel landen. Daarna halen we onze spullen op en overhandigen iedereen weer aan zijn ouders. Team Alkmaar we waren geweldig.